boekenopener voor probaat schrijfwerk
Ziehier de sinds 2009 dagelijks aangepaste laat-ironische internetpost van scribent revers locker.
feuilleton

 

In deze linkerkolom wordt wekelijks een aflevering geplaatst  van revers locker's recente e-(mail)roman 'SCHIJNVUUR'. Voor korte samenvattingen van mijn zes e-(mail)romans en ander werk: klik op Categorieën en vervolgens op Voorpagina. Zie ook boekenopener.punt.nl voor meer en/of persoonlijke info.


Aflevering 24, zichtbaar tot 2 april 2017.

 

19. Ganesh.

 

Zie de mens vrolijk blind voortploeteren met digitaal kunststof volgepropte ogen en oren, aero-dynamische outfit, constipatie, vouw-antennes en papaplu’s in de rugzak, debieltje-mobieltje bij de hand als stand-in voor penis-praal. Op zoek naar verder, de horizon of omhoog, langs voorbijgeziene bijziende bidsprinkhanen; de enigen die nog oprecht geloven. Een rationeel weggehoond hiernamaals als onbewust einddoel. Radeloos pogend te ontsnappen op aan wat hen nog het meest bezighoudt: schreeuwen en schoppen langs de lijn. Communicerend langs virtuele sluipwegen, tuk op de sexueel meest ac­tieve maar dan wel noodzakelijkerwijze ook aantrekkelijke partner voor even. Overgeleverd aan spoorvorming en ongezond bruin worden.

In het kader van arbeidsgelegenheidsverruimen­de maatregelen het huwelijk geconsumeerd via een gekleurde buitenboord-baby,  mak­kelijk te onderhou­den in het openbaar toilet door oppassende overgrootouders. De robot doet de vieze klusjes wel. Terwijl de verantwoordelijke procreanten zich tweeverdienend als vadsige torren aan kabels gekooid opwaarts laten sjorren voor het wijds verge­zicht. Bezig alsmaar meer grip en terrein te verliezen. Blijvend op zoek naar steeds schaarser wordende ruimte en bevrijding. Zichzelf steeds moeizamer meezeulend naar het totaal onbereikbare geluksgevoel. Steeds sterker dolend in el­kaar’s god-ontleende dwaalsporen op weg naar de ruggegraat van de altijd nacht waarin ik vrijwillig maar niet vrijblijvend rondtol als een blind vuurvliegje. De duivel en z’n malle moer (mij ook dus) ter verzachting aanvoerend. Blijft de conclusie over dat van dit alles niets deugt. En dat dat goed is. Dat is ook de reden waarom het valse lichtbaken van Pharos moest worden vernietigd: vuurgevaarlijk, te spectaculair, te helder, te perfect. Hadden ze zoals ik de onbedorven Kumari, de kindgodin van Kathmandu, nog maar ter lering omhelst. Onbesproken, onbevangen, maagdelijk en wereldwijs. Ik signaleerde e.e.a. eerder in een memorandum aan de opperste Al-organisatie van het godencollectief. Niet dat dit iets zinnigs uithaalde. De uitzondelijke waarden, waardering  en waar­digh­eid van de Al-organisatie lieten een positieve reactie niet toe. De visie van de onfeilbare godenraad luidde:

"Wij werken niet mee aan de oplossing van dit type lokale conflicten. Men moet zelf met het probleem weten om te gaan.  Onze raad is er niet om rom­mel op te rui­men, maar om gelegen­heidsre­de­nerin­gen toe te pas­sen".

Alleen het universeel hoofdprobleem is oplosbaar. En ik, Ganesha, zeker de ideale rijknecht-majoor daarvan. Ik ben even weg. Zie maar waar het schip strandt. In mijn perso­neels­dos­sier werd het me­mo­ran­dum afge­daan met de kwali­fica­tie "dom­me zelfbe­schadi­gingsac­tie". Collega’s die mij beter meen­den te ken­nen achter­klapten: Ganesh zit tegenwoordig geestverruimend achter de wijven aan. Dat houdt hem niet scherp genoeg. Hij had toch al geen zin om naar Mars te gaan. A-typisch kwetsbaar gedrag. Heisa genoeg. Om je niet te laten uitpissen is het verstandig om tijdig onder de straal vandaan te lopen. Dat deed ik nederige olifantgod, gelukkig op tijd. Ik blijf niet grossieren in goedertierenheid.

Het gaat mij er niet om te klagen dat het godshuis uit het midden van de menselijke samenleving is verdwenen. Deugt dat of schort het juistdaaraan? Maar natuurlijk. Ik betoog constant niet anders. Daar zit ‘m de kneep. Het dilemma! Het neurotisch gejaag van het klokgelui in dissonante kwintengangen, waarvoor eerder goedgelovigen dan boze geesten op de loop zijn gegaan. Het schrille gejank van de tinnen van de minaret. Het irrtante gezoem van de boedhistische monnik. De verslindende erectie van de hindi. Het einde der tijden wordt niet bepaald door de stand van de sterren of implosie van geluidsagressie. Het zijn de opgeroepen voorboden van zelfvernietiging, oorlogsgeruchten en haatcampagnes die tot de selffullfilling prophecy van de voleinding van het aardse bestaan leiden. Een eenzijdige overlevingsstrategie die con­traproduktief werkt is vaardig over mensen in hun verlatenheid van het hierboven. De mattheüspassies worden voornamelijk nog al te enthousiast losgezongen door exchristelijke koorleden van naam. Niet voor niets hadden tegenkrachten in 1947 de melodieuze liedtekst Grote God wij loven U laten netraliseren door Moeder onze kraai is dood.

Oorlog breekt toch uit wanneer de toekomstige overwinnaar aan de volgende generatie vernietigingswapens toe is. Elke oorlog en ramp heeft, hoe wreed en massaal ook, de bedoeling om verder te overleven, natuurlijk te selecteren op resistentie in zichzelf. Verpeund beste mensen. Nog gloort de ochtendzon voor even. De belofte houdt aan tot dan. Voorlopig gaan de elkaar opheffende reclameboodschappen vrolijk door, steeds minder onderbroken door van die deprimerende werkelijkheden. Tussen de mazen van het dwaze gedaas van de pr-machinaties door klinkt af en toe nog een informatieve, begrijpelijke actualiteit. Hele verademing. De media van deze tijd onthullen voor het overige de meest gruwelijke en intieme persoonlijke details die er niet toe doen. Niets is heilig. Ook nooit geweest. Ieder eigent zich een welgevallige interpretatie toe.

Het slijt. Daarom volgde op de spectaculaire verschijning (in Brussel nog wel) van het essay “Logica van het gevoel. Stabiliteitslagen in de cultuur als nesteling van emoties” in 1988 een liederlijk laaiende stilte. Het klonk zo indrukwekkend. Zo belovend. Maar ook de progressieve constatering “ dat meerdere zienswijzen van toepassing zijn vanuit een denken in meer dan één systeem en dat de verschillende logica’s elkaar aanvullen en corrigeren” bleek niet voor mensen hanteerbaar. En evenmin de kreet “Zo begint vrijheid met het inzicht wat mo­gelijk is en met de erkenning van grenzen aan de vrijheid, vanuit het inzicht wat, op de lange duur en in groter kader gedacht, ongewenst is”. Voor ons goden kwam tenslotte een beetje in de buurt de constatering: ”De verbinding van de wetenschap en beleid uit zich onder meer in het combineren van de perspectie­ven. Een louter humanitaire benadering doet het begrip ontwikkeling tekort. Een louter economische benadering maakt het begrip ontwikkeling tot camouflage. Een louter communicatieve benadering mondt uit in propaganda”. Samen op weg naar de eeuwigheid, Ja ja.

Uiteindelijk levert het leven alleen verliezers op. Het  zoveel belovende calculerende burgerdom is verworden tot een bedriegelijk zwarte magie, waarin van alles mag worden beweerd. Uitzonderingen verkwijnen in slechtbevei­ligde ­in­rich­tin­gen. Recht­lij­nig­heid en lenig­heid on­tmoe­ten elkaar. En welke sterveling klaagt er nog over wapenle­veran­ties naar de gebie­den waar de gewenste handhaving van de wanor­de wordt nage­jaagd?  Laat ze elkaar daar maar alvast afschieten luidt de these. Dat ruimt lekker op. Uit de op­brengst van de door neutraliteit gevoede transacties kan ruim­schoots humanitaire hulp worden ver­leend. Dat stimu­leert de dodelijke cirkelspiraal omlaag. Dat betekent valse continuïteit tot dan.

Waarschuwingen genoeg. Neem de streken en grollen, de lusten en lagen van mijn enige volgeling: de schelm Tijl Uilenspiegel. Dat was me nog eens even een vermakelijkheidsbelasting voor de burger en zijn hogere cultuurideaal. Voorwaar één van de weinige wezens deze lamme goed­zak die werkelijk betekenis zou hebben gehad mits er een positieve doorwerking van was uitgegaan. Alleen bij enkele fijnproevers leverde Tijl’s ver­le­den kneu­te­rig­heid ontspannen ogenblikken van doorzicht op naar een zacht ver­ster­ven. Al ver vóór het ontstaan van de jezus-legende was het gemeengoed dat werkelijk belangrijke vernieuwers eerst volstrekt onbegrepen moesten zijn, en publiek kapot dienden te worden gemaakt om na hun gewelddadige dood te kunnen worden betreurd en aanbeden in hun gedwongen Alleingang.

Vanwaar zo’n isolement? Deze vraag is eerder academisch dan retorisch en hoeft nu niet meer te worden beantwoord. Ook al wordt hierna onmiddellijk beschuldigend geroepen dat dit weer zo’n roemruchte­ Pavlov-reaktie is. En de zaak blijkt  vervolgens te zijn thuisge­bracht. Dat stelt de wetenschap gerust. Hieraan kan worden toegevoegd dat alleen zindelijk denken kan leiden tot mededeelzaamheid over de diepere onzin van het leven nu poëzie tot de privé-code en de verzamelcultus van zich aanstellende enkelingen, voor(bij)gangers, is ver­worden. In die zin is geen mens er nog ooit in geslaagd het dominante falen van soortge­no­ten te ontmantelen.

Zij steken teveel (licht) op

ze horen meer dan goed genoeg voor hen is

ze nemen te weinig op

ze nemen teveel deel in te hoog tempo

en blijven te veel op(eten)

teveel van alles levert niets op

geen wonder dat ze doodmoe zijn

er genoeg van hebben

geen wonder dat ze steeds tijdiger doodgaan

massaler met name

voorgoed ontslapen.

Let op de bijsluiter: Het is tot in zeventig maal zeven decimalen uit te rekenen hoe onveranderbaar de ongelijke kansen en mogelijkheden van individuen zullen blijven. Daarmee wordt duidelijk dat naarmate mensen jonger zijn ze vroe­ger ouder worden.

Duidelijk is dat zolang het ene leven nog in het vergane andere voortwoekert er vergeefse hoop is op leven na de dood. Alleen bacteriën en microben lijken als laatsten niet kapot te krijgen. Voor deze troeteltjes zijn er geen geïmpregneerde schitterend gepolijste vuurhouten kisten nodig waarvan het deksel al begint te wijken na de eerste schep zand. Het is evenmin vanwege de enorme schaal nog nauwelijks te controleren in hoeverre afgedreven menselijke vruchten in chili con carne worden omgezet. Noch is na te gaan of crematie-as ook in alle gevallen echt wordt uitgestrooid, uitsluitend de verbrande resten zijn van één en dezelfde ontvallene, of de kist ook is meever­brand of wordt hergebruikt, waar de gouden ringen en kronen zijn gebleven, en of de oven/dodenakker wel goed wordt onderhouden. Het dioxine-luchtje eromheen bevalt ten onrechte niet. En hoe zit het eigenlijk precies met de straling van de restanten? Welke collega kan ik daar eens op aanspre­ken? Geef het aanbod van drugs vrij en hef de sexuele taboes onder bescherming van onvolwassenen op. Want morgen sterven ze. Kijkend naar het wezenlijke onvermogen, prevaleert wel degelijk - en ik herhaal dat - dat nala­tig­heid is voor­zien en voor­zie­nig­heid nage­la­ten. Om nog maar weer eens wat te noemen. Dit boek komt nooit af. De korte stop is vergeten. De rancune houdt aan. Door het gedetailleerd uitwerken van al die spinsels zou ik licht kunnen vergeten waarom het hier gaat.

Vuurland. Mijn ontsnapping naar Vuurland verontachtzaamd. Daarom de eerder gereleveerde rode draad hervat, zoals deze tevens zo treffend werd ingestraald door de pastoor van Eersel ter herinnering aan de bloedstromen uit de eerst na onthoofding heiligverklaarde Lucia, en de in vuurwater en vuurwa­pens ver­doem­de rest-India­nen.

En terwijl ik zoetjesaan voortkabbel en mijn verdere baanbrekende initiatieven over­peins komt langzamerhand het veel te geruststellende en berustende gevoel over me dat ik mezelf tenslotte begin te aanvaarden met alle thuisgebrachte defecten en beperkingen vandien. En dat ik er nog naar ga handelen ook. Krankzinnig dat het ooit zover met me dreigt te komen, en dat misschien op den duur niets meer aan het gelukkige toeval, de intuïtie, de verrassing wordt overgelaten. Heb ik iets gemist dan?

Gepreconditioneerd en wel, wie ben ik, Ganesh onschatbare hypochonder, god van niks. Ik herthaal het: I’m from the old world-system and have an old-fashioned sense of romantic privacy. Niet van deze tijd alleen. Zich te pas en te onpas verschuilend achter redeneringen van anderen, die om onduidelijke redenen aanzien genieten. Supernova’s ver­dwijnend in de ruimte, achterhaald door hun gammaflitsende hyper-gezellen. Niets dan sterrewi­chelarij overigens.­

Door de lang­duri­ge con­fron­ta­tie met het water en die ver­ster­ven­de stilte word ik als in een maal­stroom steeds verder omlaag, leeg en in de put gezo­gen. Een volko­men legitiem streven van schikgodin­nen en kwa­lijke gees­ten, dat me bijna verleidt tot een maar laten zitten of een sombere af­scheids­brief, gepropt in een wijnfles: uit de­pressie ging ik weg, zonderde me met het oog op een beter later af, om met Ratje alleen me voor te bereiden op een succes­volle aftocht tot voortbe­staan in een zoon, los van de overgeorganiseer­de opper­wezen­lijkheid. Zo stel ik me onze gespreksflarden voor: “ Pap, wat is dat nou al dat groene geschetter over de instandhouding van het milieu. Alles beweegt toch?”

“Je moet het zo zien mijn jongen. Wij hier hebben een erg kritische instelling, die ook wel eens tot excessen leidt. Het elkaar naar het aardse leven staan. Elkaar kraken, progressief in de gaten houden, sociale controle, hinderlijk volgen. En dwarsliggen in een te dicht-doorleefde omgeving. Niemand doet meer een oog dicht. Zelfs niet af en toe een oogje dicht. Gedogen kan niet meer. Tolerantie flirt met chaos. Waakzaamheid en frustrerende tolerantie die alleen maar intolerantie van de grote meerderheid van onwillenden oproept werkt niet meer. Dat gebiedt draconische maatregelen, ook voor het behoud van een kosmos waarin we met z’n allen als bovenaardsen nog net kunnen overleven. Elke kubieke millimeter is al ver van tevoren door tevelen besproken. Iedereen heeft recht maar niemand kan nog een recht doen gelden. De roep op inspraak is groter geworden naarmate de onmogelijkheid van enig voordeel daarvan meer is komen vast te staan. Het streven naar oplossingen brengt de oplossing alleen maar verder weg. Teveel zinnen. We hebben ons allang niet meer in de hand. Dat is overigens geen reden om met tobben op te houden. Laat de verdere ellende ons maar overkomen. Opkomen vanuit een comfortabele en ogenschijnlijke onkwetsbare positie voor degenen die toch al hebben verloren loont niet meer. We kunnen nog een beetje aansturen op remise en als het niet anders kan een hangpartij blijven najagen, of desnoods eeuwig schaak.”

Bij de gedachte alleen al stuwt mijn bloed zonder rationele aanleiding een emotionele flits vanuit mijn brein weldadig en onbeheersd lidwaarts. Als aangeraakt door een toverstafje raakt mijn geïrriteerde kruisraket geladen, schiet overeind en begint in een trage opwelling zijn sint vitusdans. Storende gedachten-associaties met Parvati leiden deze voorbode af. Met daarin de Vestaalse maagd, mijn Orgeuil-getijdenboek en de majestueuze Hymalayaanse ceder in het perk van Saint-Vite aan de Lot. Desondanks een goede sequentie aangehouden in het gezang van oerdrift. En oncontroleerbare trilling achter mijn linkeroog kondigt een genotzuchtig ademstoot aan, die culmineert in een golvend gerief van onzeggelijk oerzeer. Een jubelend gewichtloos ogenblik. Vanuit mijn heup schieten bliksemende signalen naar mijn knikkende knieën. Mijn kaak vertrekt, mijn ogen draaien weg, mijn mond valt kwijlend open nadat mijn lippen zich hebben vastgezogen in mijn rechterbiceps. Weerloos overgegeven aan de eindeloosheid van het waanmoment. Mijn onherroepelijke Pyrrhus-overwinning uitschokkend in de kommer van herbegonnen nekpijn. De waarneming van lamstralen van mankracht ergert. Vraagt tevergeefs om verzwelging. Verspeeld en verspoeld. Als ik dit later noteer is porno geen porno meer. De norm ontbreekt.

Zou mijn aanstaande zoon? Mijn voorziening in het dramatische menselijk dilemma. En Venus vervaagt als als ingedacht vehikel uit beeld. De offerande mist het altaar. Overgaan naar de orde van de dag is de logische oplossing. Het waarneembare legitieme gareel. Mijn pleziertje als onbeholpen olimannetje. Ik ben er nog niet uit. Het uitzicht wordt herkenbaar beperkter. Een voortdurend meer nabij komende ionische wanhoop en waardeloosheid. Een complete misère, inmiddels zonder relativerende ironie. Ik voel me een verwonnen pacifist: I had xxx dreams.

Dat afschuwelijke aanhou­dende gevoel van totale nutteloosheid. Omdat ik me overbewust ben van mijn beperkingen groei ik niet boven mijzelf uit. Ik kan alleen ontstijgen bij gebrek aan gewicht. ­Het enige dat mij nog kan troosten en op de been hou­den is dat ik nog iets over­houd dat mij voor mijn oneer­volle afgang behoedt. Al was het alleen maar een losse verzameling zwartgal­lige notities, die nog dringend om uitwerking en rang­schikking vragen en waar ik ve­rantwoordelijk voor mag worden gehouden. Sommigen noemen het ’t afblazen van negatieve energie of het uitleven van frustraties. Maar ik heb nog nauwelijks iets van me afgeschreven. De voortdurende dreiging van de verschrikking afstand te moeten doen van dit vertrouwde schrijfwerk stimuleert me. Mezelf mededeelzaam aan de praat houden om het af­scheid van mijn gerechtvaardigd afzonderlijke bestaan zo lang mogelijk uit te stel­len en te rekken. Dat houdt me drijvend.

Ik, Ganesh, middelaar en honest broker, hef mezelf dus nog maar niet op. Psychia­tri­sche (en dat betekent slechts com­pli­ce­ren­de) hulp daarbij blijf ik weige­ren. Restanten dienen door de betrok­kenen zelf hoogst-persoonlijk te worden uitverkocht en van de meester­hand worden gedaan. Heilig vuur of niet. Ik weet het. Ik weet het. Ik verval in hinder­lijke herhalingen. Het wordt de hoogste tijd dat ik aan land kom. Ik heb voldoende zelfreini­ging van de zee opgedaan. Geloogd en gedoogd ervaar ik steeds grotere moeite om mezelf begrij­pe­lijk te blijven uitdrukken. En daarom vlucht ik in dichterlijke vrijheden. Zoiets kan ik me permitteren. De habitus van een poëet is immers terecht niet beschermd en ik erken zowiezo geen door mensen bedachte conventies. Mijn gedachten gaan nu niet meer verder dan een halve zin vooruit en een paar woorden terug. Had ik de beginzin toch nog moeten aanpassen: economie is zelfs geen hulpwetenschap maar een verlengstuk van een serviele knieval aan politieke nukken.

Ik, Ganesh, waar is mijn rebellie gebleven. Als domme August weggedreven in tranen. Klaar om te worden aangespoeld. Te rekenen naar de stand van vriend Saturnus, de gemiddelde snelheid en het aantal dagen onderweg moeten we eigenlijk al zo ver zijn. Vuurland in zicht? Hopelijk heeft Ratje dan tóch niet vergeten m’n tweede vergeten trommeltje met vergeten avonturen mee te nemen. Hoogste tijd anders om met mijn lange snuit het hele verhaaltje uit te blazen. Ach lieve god nog aan toe.

Mijn catharsis.

 

(wordt vervolgd)

==

Peyton op 25-03-2014 10:10: 
Thank you for the sensible critique. Me & my cousin were just preparing to do some research on this. We grabbed a book from our area library but I think I learned better from this post. I’m very glad to see such fantastic information being shared freely out there…

kaatje wharton op 31-07-2010 12:24 via, http://chalkpoetry.blogspot.com/ :
tot bij jou geraakt, leuke blog
krijt je jouw commentaar eens voor ons dan krijgt die zijn eigen plaatske?
dank je
ik kom hier zeker terug
kaatje.

 

<<<<<<<>>>>>>>>  <<<<<>>>>>


Kleine bloemlezing aan non-fictie rond revers locker’s werk van toen en later:

“De klok op het Pleintje staat stil

al weken lang

en niet omdat de tijd dat wil

ben ik bang….”
                           Santpoorts Weekblad 20-8-’50.

...

Wat dacht u mijne heren
Valt aan die meisjes te bekeren
Goed fatsoen zal ze nooit leren
Dankzij uw weren en bezweren
Behalve lekker uit de  kleren
Katendrekkie  colere….
Gecroond in Trocadero Rotterdam 3-7-’57.

.....

“….. Het is als men het atelier van Antoon Molkenboer  binnenkomt alsof je neerdaalt in een vroeger tijdperk. Een trapje achter een krakende deur en in een verscholen hoek van het klooster waar slechts rust schijnt te heersen. Uitgesleten treden, een tegeltjesmuur, een bocht, en dan een laaggewelfde, muffige kelder vol sluimerende schetsen, mozaïekdetails, doeken, stoelen en hier en daar een lichtpunt. Een holklinkende stemt roept: “ Komt U maar verder”. Een gebogen gestalte die zijn schaduw vooruitwerpt, een stevige handdruk, een doordringende blik…..”
            Trouw 12-12-1959.

...

*…. Eigenlijk voor de grap heb ik me voor vijf gulden ingeschreven bij Copex Passage & Reisbureau in Hillegom om als eerste Nederlander een retourvlucht naar de maan te kunnen maken. Dit biljet op naam is het bewijs daarvan.…

Vizier 25-1-’58.

...


“…De onderzoekingen naar de “Venus van Mierlo” zijn afgesloten. De steen, waarin een vrouwenfiguur is gegrift, bleek authentiek te zijn. Voor zover de naspeuringen dit hebben kunnen vaststellen is daarmee de oudste kunst van ons land thuisgebracht. De steen is uit een ongeschonden laag tevoorschijn gekomen. Een laag die 11.000 jaar geleden het laatst door mensenhanden is beroerd…”
               AO-Reeks nr. 919, 1961.

...

“  …Nobody will be surprised to hear that housewives work very long hours , and , in fact, the investigation revealed that they have an average working week of no less than 60 hours. On weekdays they spend just over nine hours, and on Sundays over four hours on domestic occupations. The working week of women with small children is partcularly long. Even when they are ill or on holiday, they frequently have to continue with their daily work. This situation can be compared to the working conditions of the profesionally engaged  population in the nineteenth century…”
                          The Announcer maart ’66.

...

“..Het idee om deze internationale fietsactie ‘Stap op Val af’ onder het Philipspersoneel te organiseren was er al een tijdje, maar toen professor Groenman het over een gemeentelijke fietsendienst had dachten we ~ nu moeten we het doen. Motieven zijn er legio. Ik vind het lollig dat ik de zaak mag organiseren. Het enthousiasme van de duizenden deelnemers en de aandacht daarvoor over de hele wereld is hartverwarmend..”

                                   Algemeen Dagblad en NTS-Journaal 10.03.1967.

...

Locker vervaardigde het script  voor de film “Water Supply” ten hehoeve van het Internationale Reference Centre  for Community Water Supply, bekroond tijdens een VN-meeting in Ottawa eind 1975.

...

Indonesian Observer 14-05-1988:

JAYAPURA (Antara):  ..A four-member team of the Inter Governmental Group on Indonesia (IGGI) from the Netherlands, led by 'revers locker', is currently visiting Irian Jaya for a-two-week observation tour, it was reported yesterday. The visit  of he team is to have a closer look at the development projects implemented in Irian Jaya...
Besides, the team will also examinate  the possibility of estending a larger assistance to the province...

...

            “ …The medium is the message. Nowhere is this old fashioned battle cry more apt than in he media coverage of the South. Many share a concern for the shortcommings of this reporting, both in its range and its depth…”
(een revers locker-fragment uit de speech van minister Pronk voor symposium In Other Words op 28-02-1991 in Scheveningen, waar journalisten uit Afrika en Nederland van gedachten wisselden over hun vak).

...

Jazeker, revers locker was wel degelijk belast met de opzet van , en verantwoordelijk redacteur voor,  het 14daagse blad Internationale Samenwerking, waarvan het eerste  nummer verscheen op 26 juni 1969. Hij hield dat een paar jaar vol.  Deze gratis overheidsuitgave was in de eerste plaats bestemd voor nieuws en achtergronden  over Derde Wereld-kwesties  en –ontwikkelingen voor degenen die beroepshalve of door persoonlijke belangstelling betrokken waren bij ontwikkelingshulp.

...

           Ter gelegenheid van het internationale  UNCTAD III-symposium in het Haags congrescentrum heeft  in opdracht van H.K.H. Prinses Beatrix en Z.K.H. Prins Claus de particulier secretaresse de eer revers locker , wnd. directeur-secretaris  a.l.l. van de commissie–Claus, uit te nodigen voor een ontvangst op donderdag 20 januari 1972 in Paleis Lange Voorhout.

...
 
                                                          21-09-‘91      Arab News:

                       The Netherlands, one of the world’s most generous aid donors, said yesterday it was slashing aid to fifteen developing countries because of budget cutbacks. New  aid programs will be suspended starting in 1992 to these countries, chosen on the basis of their human rights record  and other criteria, according to Development Cooperation Ministry spokesman revers locker. Revers locker estimated that the cutbacks will be worth tens of millions of Dollars. But despite the cutbacks, revers locker said his ministry decided to begin giving aid to Haiti because of moves toward democracy  in the Caribian Island nation….
...

“ …Training efforts should be particularly geared towards project beneficiaries in cperationand maintenance. As essential element of the reappraisal of projects called above will be a true two-way consultation with beneficiaries and a continuation of thes consultations during renewed inplementaion. Operation and mantainance arrangements  should be an integral part of the reappraisal process…”

 (Principle findings and recommandations of the joint donor evaluation of the Tanzanian labour-ontensie public works programme (ILO) , headed by ‘revers locker’).

...

          Vanaf 1992 wisselde revers locker bij Buitenlandse Zaken beleids- en managementadviezen af met papierschuiven,  reizen,  vergaderen, en memo’s schrijven in relatie tot WTO, UNCTAD, CCF en OECD. Eind 1999 werd het departement definitief van hem verlost.

-0-

 

                                   XOXOXOXOXOXOXO

 

Laatste tweets
voor niets

 contact: hedelepe@kpnmail.nl.


Week 13: Homo homini dildo.

 

Woensdag 29/3:

~ Revers locker’s via facebook gepubliceerde hartekreet Care save Trump is inmiddels al meer dan 19.000 keer nage-apt.

 

Voor kenners is het geen geheim

ze hebben liever tubes lijm

dummies vallen al in zwijm

voor  huis- en tuin- en keukenrijm

bij ieder kunstdoel

gaat een heleboel

cool en smoel

door voor goed gevoel.


Dinsdag 28/3:

~  Hollandse polderglorie is beneden alle n.a.peil permanent ondergedompeld in bodemprocedures.

 

Toen ik zowaar

aan de hoogtezon lag

dacht ik

wat ach.

 

Ik liep van stapel op kousenvoeten

omdat mijn hielen zijn gelicht

zag ik geen been meer in mijn

enkel en alleen

geen poot

om op te staan

op mijn teentjes getrapt

doe ik de hinkstapsprong

ga ik mank aan

vertreding

er als verschoppeling

kreupel

vantussen.


Maandag 27/3:

~  Gewichtige weerprofeten bestaan het zelfs om via hun radiopraatjes over  plaatselijke situaties van het actuele moment de ondervindende doelgroep foute waarnemingen voor te spiegelen.

 

Mijn wens is als een windei uitgekomen

tegen Flutboys

wie had dat zich kunnen dromen.

 

Het beste is allang

vergeven en verbeten

vergeten en versleten

verschreven om het even

geheten en gegeten

geweten en bezeten

gezeten of bemeten

langs valse veten en daten

het slechtste wordt nog

opengereten

door peten en neten

van een winkelketen.


Zondag 26/3:

~  In tegensteling tot Al Qaida levert Greenpeace voor een verwelkend decor een romantisch achterhoedegevecht met waterpistooltjes tegen de bierkaai.

 

Op de step

richting Mahreb

zegt tante Bep

als ik me rep

en de pep maar heb.

 

Afgedwaald of verzonken

in de digitale wereld

van wellicht

onvermogend

overmorgen

met vrienden

zonder gêne

houvast

of mededogen

sla ik permanent

geen figuur

mislukt als een

salto mortale

die de grond niet meer bereikt

vertold in een leegte

van geen betekenis

in woordspelingen

die niet aankomen

een gistende nasleep

aan gelul in de ruimte

hijgend tegen ongenaakbare sterren

dwaalsporen volgend

van onheldere herkomst

nieuwsziek

in gissend nano van fantasme.


Zaterdag 25/3:

~  Politieke driedeling is uitsluitend rekenkundig gezien onverantwoord.

 

Brabbels woorden begrippen

onderbewust opgedrongen

kwijt raken

logisch overdraagbaar

doorgeven

in zinvolle formuleringen

die aanslaan

is als onomkeerbaar gegeven

even onverdraagbaar

als afscheid nemen

van ontlasting

want wat wordt er

in werkelijkheid door anderen

mee gedaan

prijs gegeven

bij de neus genomen

genegeerd

gegenereerd

gegeneerd

onbelangrijk gevonden

vervloekt.


Vrijdag 24/3:

~  WEET JE WAT BOVEN DE HEMEL STAAT?

Eerste doodgaan voor je verder gaat.

 

Beter dan erbij te horen

is in wezen van tevoren

hoog van de toren

volkoren

beschoren

zijn uitverkoren

spits je oren

laat je weledelnaaktherboren

niet storen

of door neuzen boren

noch raak verloren

blijf in lust bevroren

scoren

en sporen

op de AZoren.


Donderdag 23/3:

~  En tenslotte brak het voorlaatste stadium aan waarin die moorddadige tumor alleen nog kon worden bestookt met galgenhumor.

 

Nee nooit geen braam

past in deze santemekraam.

 

Heengaan

daar beginnen we niet aan

genoeg bestaan

verschoven op de voltooid lange hondenbaan

rond de aarde

naar de maan

als zijnde

eindigend in uiteinde

van verre en van heinde

terug af en toe

uit en over

tenslotte

eens

ooit

afgelopen

voorbij

je bent er nooit

klaar mee.


Woensdag 22/3:

~  Sinds enige tijd is Coup van ’t Hek de uitgesproken uitbater van de outletwitwasserette in de Gooise gedoogzone.

 

Twerk, zerk en  zwerk

merk of kerk

een doorgefokte berk

in het gemeenteperk

sterk?

louter mensenwerk.


revers locker hoopt binnenkort de dagelijkse actualisering van deze pagina weer te kunnen voortzetten.


Week 10:  De PvdA zal om te beginnen eerst voor een passende naam en wezenlijk onderscheidende inhoudelijke doelstellingen moeten kiezen.

 

Woensdag 8/3:

~  De politieke voorbrabbelaars hebben voor ons arme sukkels nu ook het begrip derivaat als modieus artikel in een eigen verbluffendblufferige versie omarmd.

 

Op Capital Hill

is er zo god dat wil

nog leven in de brouwerij

na de mourningafterpil

van dr. Phill.


80 meren

aan ’t kreperen

door een zevenponder

laatbourgonder

afgeronder

condoleren in oost-Londen

tegen dolle achtergronden

chicanie

vanilla

zij aan zij

halleluja.


Dag des Heeren

niks bekeren

en dus geen gedonder

het kan zonder

wondervlonder

hoger sferen opgebonden

inclusief vergeten zonden

pierlali

paarlila

zo nabij

de hemel bla.


Als twee kleren

samenzweren/

galoperen

is dat heel bijzonder

daar vanonder

boven wonder

hoe die peren onomwonden

zwerend masturberen konden

bigamie

ha die ja

hond erbij

en die beet erna.

 

Het vasteland onder st(r)oom

zeewater in de olie

alle lucht vergast

energieprobleem opgelost.

 

Dichter aan huis

rijmt per abuis

dichter op til

maakt geen verschil

dichter met pech

is goed op weg

dichterbij

volgens mij.


Let op je buidel dear.

Ik doe wat ik kan goeroe.


Lijkbare nonsens

baarlijk weerbaar

baart weer weerloos

bij geen weer

want waarde is tijdloos

omdat geld tijd vreet

en al het waardeloze weer

zoals een loze waard

nooit tijd heeft.


Het landgoed De Korsten

van ranjavorsten

lijkt wel behuisd of genaast

door stoere kansworsten

verzwagerde borsten

die aanzien vermorsten

onbenul torsten

en naar privacy dorsten.

 

===