boekenopener voor probaat schrijfwerk
Ziehier de sinds 2009 dagelijks aangepaste laat-ironische internetpost van scribent revers locker.
feuilleton

 

In deze linkerkolom wordt dagelijks een vervolg geplaatst  van revers locker's recente e-(mail)roman 'Façades' . Voor korte samenvattingen van mijn zes e-(mail)romans en ander werk: klik op Categorieën en vervolgens op Voorpagina. Zie elders op Internet voor meer werk en/of persoonlijke info.


Aflevering 1, heden zichtbaar:

 

 

 

                               ‘..Dies roemtmen hem voor wijs,

                                         die vinger op den mond leyd..’

                                                     Vondel, Roskam

 

 

Façades. 

 

 

1.

 

2004.

In juni begint de Britse herovering van Normandie Basse. Waanbeelden van rust en roemrijke historie jagen ze na in hun spotgoedkope tweede huis. Ze delen de valse schijn van landleven met rijke Parijzenaars. Motormaaiende stadsmensen die de verlaten plek innemen van steeds massaler de armoede ontvluchtende veeboeren van Calvados en Orne. Bevrijd van schuld en boete strijkt er ook een enkele Duitse kampeerder neer. En dan dringen de alomtegenwoordige Hollandse onderduikers zich op, tuk op brocantes en volstrekte bouwvallen, die permanent tot uit de toon vallende onderkomens worden vertimmerd. Klussers die nooit klaar willen zijn.

Uitblazend in de late middagzon nipt Connie na een snelle schoonmaakbeurt van het colombage-stulpje aan de lauwe cider. Jaap en Johan schuiven bij.

‘Ik voel me nu echt een oud mens. Het gesjees hiernaartoe begint me hard tegen te vallen. M’n stijve botten voelen als een hark. Kramp in m’n kuiten van al dat zitten. We moeten gewoon meer uitstappen onderweg. Of misschien ben ik aan een terreinwagen toe met zoiets als een hoogzit-comfort. Vierwieldrijf. Het is dat ‘t ideale micro-klimaat van ons dalletje me altijd zo’n bevrijd gevoel geeft. Anders wist ik het niet. Als god in Frankrijk bestaat dan is het hier, waar de limousines tenminste nog grazen in plaats van glanzen. Wat zeg ik.’

Âllo âllo.. Stupid cows bedoel je. Nog even volhouden omaatjelief. Op je honderdste mag je beginnen te klagen.’ Met een begeleidende knipoog vergoelijkt Jaap dat ‘dalletje’ overigens aardig is gevonden. ‘Niemendalletje is nog beter. Een pastoraal damesromannetje. Dat zoeken mensen zoals wij. De nieuwe burgerlijkheid. Altijd nog beter dan wurgsex ’s ochtends vroeg.’

Connie stopt het verbale spelletje. Ze doet haar ogen dicht. Armen loshangend langs haar lichaam.

De glazen blijven halfvol. Jaap en Johan laten het geopende pakje sigaretten onaangeroerd. Er wordt gesufd.

Na een paar minuten heeft Connie alweer genoeg van het niets doen. ‘Ik hoor het al. Ik draai weer voor het eten op.’ Het is plagend bedoeld.

‘Doe maar’, bromt Johan als ze de keuken in verdwijnt. De honden volgen enthousiast. Blaffen om het hardst.

Eten. Dat woord kennen ze als geen ander.

‘Rustig alsjeblieft hè. Loop me niet voor m’n voeten. Zo doe ik geen oog dicht.’

Met hun koppen schuin omhoog houden de honden zich stil.

Na het eten laat Jaap ze uit. Bronx blaft uitdagend naar de koeien die naar het hek sjokken om te kijken wat er aan de hand is. Hun staarten zwiepen rythmisch heen en weer.

De honden dollen opgewonden in de herkende ruimte. De bastaard-teef rent als een bezetene naar de allang verlaten dassenburcht. De secundair reagerende tekkel-reu dribbelend achter haar aan. Daar vertonen zij hun gebruikelijke kunstjes. Snuffelen rond. Steken hun snuit in een half ingestort gat en doen hurkend met opgetrokken achterpoot een druppelplasje. De teef voltooit de ceremonie door bovenop de burcht te klimmen en met haar neus in de lucht victorie te keffen.

‘Wat doen we morgen?’ vraagt Johan onder de koffie. ‘Er wordt redelijk weer voorspeld. Ik zou best weer eens een behoorlijk eind willen tippelen.’

Volgens Jaap een goed idee. ‘Laten we de Mont-Ormel nemen richting oorlogsmoment. Ik kan nooit genoeg krijgen van het schitterende uitzicht de vallei in, waar de moffen uiteindelijk klop hebben gekregen van een stelletje ongeregelde Polen. Lou de Jong noemde het “een gemarkeerd keerpunt in de macht van het Derde Rijk” of zoiets.’

Connie maakt een afwijzend gebaar. ‘Als je nou eens ophield ze moffen te noemen. Dat is zo flauw. Die jongens gingen ook maar voor hun nummer. Of ze wilden of niet. Maar oké; ik doe mee. Dan drinken we thee op die geschilferde driezitsbank voor het cafeetje aan de fluisterende maisvelden, je weet wel. We kunnen dat kronkelweggetje nemen langs het geboortehuis van Charlotte Corday. Mij benieuwt of dat nog steeds te koop staat. Misschien is het wel gekraakt door onbekende nazaten van Marat.’

Johan vond dat een absurde gedachte. ‘ Daar hebben Fransen te weinig historish gevoel voor. Die jeukneuroot Marat draait zich van ergernis om in z’n doodsbad. De markt van Saint Pierre sur Dives lijkt me trouwens ook wel aardig om te doen. Of een beetje cultuur. Wat dacht je van de Prieuré Saint Michel.’

‘Niet teveel tegelijk graag. Alhoewel, de abdij van Bec Hellouin heeft ook nog altijd een bezoekje tegoed.’

‘Ja ja als er maar niet weer van die Vlaamse rotjochies lopen te klieren zoals laatst in Sées. Ik zou wel eens willen weten of die middeleeuwse band tussen de kathedraal van Canterbury en Bec Hellouin echt heeft bestaan.’

‘Best mogelijk. Maar de keramiek van de lekebroeders daar kan me gestolen worden. Je wordt doodgegooid met die rommel.’

Jaap wilde hun verblijf nu ook wel eens variëren met wat hij noemde ‘een beetje suspense’. ‘Op te snuiven in Saint Lambert sur Dives. Geen mens schijnt er meer te willen wonen omdat de grond verzadigd is van twee lagen stoffelijke resten van gesneuvelde Duitsers. Veertien-achttien meegerekend. Als we het droog willen houden dan kunnen we misschien nog beter een dagschotel nemen in Camembert. En als we daar dan die corrupte burgemeester tegenkomen dan laat ik een vuile wind.

’Connie waarschuwt dat eerst het toilet een goede beurt moest hebben. Het signaal om de gesprekstof in te dammen. Lange dialogen horen niet bij de conversatie van het drietal. En gezeur al helemaal niet.

Nadat de relatie tussen Jaap en Johan serieus was gebleken, was Johan bij het gezin ingetrokken. Hij had zich aangesloten bij hun leefstijl en de familiale zucht naar spitsvondigheden. Connie en Jaap hadden het altijd al goed met elkaar kunnen vinden. De komst van Johan bracht daar geen verandering in. Hij gold naar buiten onbetwist als het vaste vriendje van Connie. Dat was wel zo veilig. Jaap had Connie aan het begin wel eens nadrukkelijk gevraagd hoe het kwam dat zij zo makkelijk kon uitstralen als zou Johan haar partner zijn. Zij beloofde daar later nog wel eens op terug te komen. Dat gebeurde niet. De vanzelfsprekendheid van de situatie kwam niet meer in het geding. Na het vroege overlijden van de ouders, vlak na elkaar, waren de drie bij elkaar gebleven.

Omdat de gesprekstof ontaardde in koetjes en kalfjes wist het drietal de verdere avond na nog wat gesteggel over rangen en standen in het geallieerde leger niets anders te bedenken dan vroeg naar bed te gaan. De mannen sliepen vrijwel direct.

Zo niet Connie. Het spookte in haar hoofd. Om een beetje tot rust te komen zocht zij de detailkaart van de omgeving op. Ze zou de route voor morgen vast kunnen uitstippelen. Haar oog viel op de Ormel. Zij staarde naar de letters terwijl haar gedachten afdwaalden. Een vernietigende nederlaag had het Duitse legioen hier geleden. Maar hoe was het haar vergaan als de tankslag destijds anders was afgelopen? De laatste tijd werd zij steeds vaker geplaagd door de vraag of zij de na-oorlogse periode niet teveel langs de werkelijkheid had geleefd. Het lukte haar niet die gedachte van zich af te zetten.

De landkaart leverde geen geruststellende afleiding op.et viel    Ze deed het licht uit en fantaseerde over een ander leven. Ze dommelde en gleed weg in een warrige mengeling van korte dromen, waarin onbereikbaarheid de hoofdrol speelde.

Nadat ze de auto hadden geparkeerd was de forse wandeling naar de Ormel de volgende ochtend tegengevallen. Een opfladderende houtsnip had als enige verrassing hun pad gekruist. De honden lieten de vossenholen en verlaten dassenburchten langs de holle weg ongemoeid. Het familie-huis van de Corday’s lag er meer verwaarloosd bij dan ooit. Een motregen belemmerde het uitzicht over de vallei richting Argentan. Tot overmaat van ramp bleek het cafeetje dicht.

Connie deed haar best de moed erin te houden. Na voor haar doen lang stil te zijn geweest excuseerde ze zich slecht te hebben geslapen.

‘ Kun je nagaan. Sils Maria speelde door m’n hoofd. De heer mag weten waarom. Weet je nog Jaap, die schitterende wandeling langs het meer en ons bezoek aan dat sombere Nietzsche-Haus? De gemoedstoestand van Nietzsche was bijna tastbaar in mijn droom. Griezelig hoor. Die druilerigheid hier heeft er wat van. Het schijnt bij mijn stemming te horen. Waarom grijpen die dingen zo in elkaar? Het deprimeert me. Niks voor mij.’

Jaap kon zich alleen nog vaag iets van Sils herinneren. Hij moest  toen een jaar of vijftien zijn geweest schatte hij. En had Connie voor haar doen in die vakantie net als nu nogal afwezig gedaan? Geen aandacht aan besteden. Verse koffie stimuleerde de dadendrang. Er viel in en rond het vakantiehuis heel wat te beredderen. Verder rommelen aan de colombage-delen van het bijgebouw stond op het programma. Het dak moest gerepareerd, de schoorsteen opgemetseld en de berging uitgemest. Het was de bedoeling van Jaap en Johan dat er een gîte met een inpandige garage voor in de plaats zou komen. Die week nog zouden ze ermee beginnen met de hulp van Pierre Louis, een lokale boer, die met z’n trekker het grove sloopwerk voor z’n rekening nam. Hier viel voor hem tenminste nog wat te verdienen.

Pierre had gewaarschuwd dat je bij het graafwerk moest uitkijken.  Je kwam soms de meest merkwaardige dingen tegen die aan het turbulente verleden van de streek herinnerden. Zo hadden ze eerder onder een dikke koek van puin en schapenmest uniformresten gevonden en hulzen. Navraag bij oudere dorpelingen had de bevestiging opgeleverd dat zich tegen het einde van de oorlog  verdwaalde Duitse sluipschutters in de boerderijresten hadden verscholen. Sommigen zouden hun gevechtskleding op tijd hebben verruild voor gestolen overalls, en waren gedeserteerd. Anderen hadden zich dood gevochten en waren direct ter plekke in de toch al omgewoelde aarde begraven. Piëteit had grenzen. Verzamelwoede niet: Connie had twee gevonden koperen hulzen netjes opgepoetst en op de ombouw van de open haard gezet. Rondom het slaghoedje was PDP 26.9.16 gestanst. De ‘grote oorlog’ is alomtegenwoordig in Frankrijk.

‘Ik heb nog eens over een naam voor het gastenverblijf zitten te dubben. Alles moet een titel hebben, anders stelt het niets voor. Mind you. We hebben het er ooit over gehad om er ‘Beau val’ op te kladderen. Maar dat klinkt in ’t Nederlands zo verkrot. Vinden jullie het een idee als we ‘m ‘De Kolonel’ dopen?’ Johan’s idee. Balorig had hij eraan toegevoegd dat het dan niet alleen om een zekere verhevenheid zou gaan.‘Het zou goed kunnen passen bij de jongste geschiedenis. De vorige eigenaar was toch een oud-kolonel die nog onder De Gaulle heeft gevochten? Een eerbetoon lijkt me op z’n plaats. Dat zal ook de geiten en schapen overrulen die hem hier zijn definitieve hartaanval bezorgden met hun viespeukerij.’ Hij suggereerde dat er voor Connie misschien nóg een passende aanleiding voor die benaming kon zijn. ‘Mam heeft wel eens verteld dat jij in mei vijf-en-veertig als een soort mascotte diende voor een hoge pief uit het Canadese bezettingsleger. Sorry; bevrijdingsleger natuurlijk. En dat je het verdrietig vond dat hij acuut werd overgeplaatst. Een aan hem herinnerend optrekje is heel wat verheffender dan al die lage uitwijdingen over het kesen van Treesen met Canadezen toendertijd.’

Johan schrok zelf van de grofheid van zijn associatie. Voor alle zekerheid noemde hij het maar even een grapje. Tact was niet zijn sterkste kant.

Johan’s lompe uithaal scheen Connie weinig te doen. Ze kenden elkaar goed genoeg. ‘Geeft niks. Het hoort bij die oppervlakkige manier van leven tegenwoordig. Dit is niet speciaal tegen jou gericht hoor. Maar jammer vond ik het toen wel ja. Jouw keus is een ander verhaal. Dit is júllie bezit. Jullie hebben het voor het zeggen. Het lijkt me best aardig zo’n naam. Het sluit aardig aan bij het begrip ‘Dieu en Trance’ dat jullie toch aan de boerderij willen meegegeven. En wat anderen ervan vinden moeten zij zelf maar weten. Er is toch altijd commentaar op originaliteit.’

Jaap was het ermee eens. ‘ Maar hoe zat het trouwens met die kolonel van jou? Kon die zich makkelijk onder Hollanders mengen? Vertrouwde hij de mensen die hij had bevrijd? Was het wel een kolonel?’

Johan was Connie voor: ‘Het zal wel een eerste luit geweest zijn of hoogstens een kapitein. Dat soort dingen is schaars, niet?’

‘Och ja. De rang doet er niet toe. De bevrijders waren onze helden. Ze ondergingen de aanbidding en er was maar een kleine groep die echt belangstelling voor ons had. Ik was in een leeftijdsperiode waarin ik alles overdreef. Van de verschrikkingen van de oorlog zelf wilde ik weinig weten. Ik verzette me tegen het bewust meemaken van de ellende. Het betrof anderen en ik was beschermd door zorgzame ouders die erin slaagden niet op te vallen en het geluk hadden nog net rond te kunnen komen. We hebben twee keer moeten verhuizen vanwege de ‘Atlantic-wall’ maar dat was het dan wel. Honger kenden we niet, want pa wist altijd wel wat in de polder te ritselen. Gek dat mijn herinneringen aan die tijd juist de laatste maanden zo heftig zijn. En dat ik er nu over praat. Dat is me nog nooit overkomen.

De rottigheden van de SS bleven voor mij verborgen. Ontberingen gingen aan mij voorbij. Dat oom Niek NSB-er was maakte ook in 1945 geen indruk op me. Er kon hem verder niets worden aangerekend, zoals ook gold voor al die tienduizenden anderen die de verkeerde kant bleken te hebben gekozen. Wel een wezenlijke rol speelde voor mij de aandacht van een paar Wehrmacht-soldaten. Daar ging voor mij niets gemeens vanuit. Eerder iets gemoedelijks al mag je dat niet zeggen. Ze oefenden in de buurt en tijdens zo’n oefening mocht je er niet te dichtbij komen. Dat deed ik dus wel.

De enige keer dat ik echt bang was, was bij de eerste bewuste kennismaking met het Derde Rijk. Ik speelde met een vriendinnetje in de voortuin toen een troep voorbijmarcheerde. Het moet in het eerste oorlogsjaar geweest zijn dat het garnizoen ons de lol aandeed om de marstrainingen te verleggen naar een route langs ons huis. Met volledige bepakking of hoe dat ook mag heten. Ik vond het angstaanjagend omdat ik eerst niet wist wat er gebeurde. Daar kwamen ze aan op hun soldatenkistjes met moffenkoppen eronder. Als een aanzwellende windhoos. De ijzers sloegen tegen de straatstenen in een bijna gelijk ritme. Bijna gelijk, en dat maakte het nog meer sinister. Alsof er elke seconde duizenden knikkers in een grote metalen kom werden gesmeten. We kropen achter het muurtje en durfden niet op te kijken totdat ze een flink stuk weg waren. Het geluid stierf weg. Dat stelde gerust. Het leek wel of het een belofte op betere tijden inhield. Hetzelfde gevoel kreeg ik toen ik laatst een fragment opving van een modern klassieke compositie. Vraag me niet van welke componist. Badings of zo. Misschien omdat ie toen fout was? Of zit ik nu zelf fout? Vreemd hoor..’

De mannen bleven het antwoord schuldig. 


Wordt vervolgd.

-0-

 

 

 

 

==

Peyton op 25-03-2014 10:10: 
Thank you for the sensible critique. Me & my cousin were just preparing to do some research on this. We grabbed a book from our area library but I think I learned better from this post. I’m very glad to see such fantastic information being shared freely out there…

kaatje wharton op 31-07-2010 12:24 via, http://chalkpoetry.blogspot.com/ :
tot bij jou geraakt, leuke blog
krijt je jouw commentaar eens voor ons dan krijgt die zijn eigen plaatske?
dank je
ik kom hier zeker terug
kaatje.

 

<<<<<<<>>>>>>>>  <<<<<>>>>>


Kleine bloemlezing aan non-fictie rond revers locker’s werk van toen en later:

“De klok op het Pleintje staat stil

al weken lang

en niet omdat de tijd dat wil

ben ik bang….”
                           Santpoorts Weekblad 20-8-’50.

...

Wat dacht u mijne heren
Valt aan die meisjes te bekeren
Goed fatsoen zal ze nooit leren
Dankzij uw weren en bezweren
Behalve lekker uit de  kleren
Katendrekkie  colere….
Gecroond in Trocadero Rotterdam 3-7-’57.

.....

“….. Het is als men het atelier van Antoon Molkenboer  binnenkomt alsof je neerdaalt in een vroeger tijdperk. Een trapje achter een krakende deur en in een verscholen hoek van het klooster waar slechts rust schijnt te heersen. Uitgesleten treden, een tegeltjesmuur, een bocht, en dan een laaggewelfde, muffige kelder vol sluimerende schetsen, mozaïekdetails, doeken, stoelen en hier en daar een lichtpunt. Een holklinkende stemt roept: “ Komt U maar verder”. Een gebogen gestalte die zijn schaduw vooruitwerpt, een stevige handdruk, een doordringende blik…..”
            Trouw 12-12-1959.

...

*…. Eigenlijk voor de grap heb ik me voor vijf gulden ingeschreven bij Copex Passage & Reisbureau in Hillegom om als eerste Nederlander een retourvlucht naar de maan te kunnen maken. Dit biljet op naam is het bewijs daarvan.…

Vizier 25-1-’58.

...


“…De onderzoekingen naar de “Venus van Mierlo” zijn afgesloten. De steen, waarin een vrouwenfiguur is gegrift, bleek authentiek te zijn. Voor zover de naspeuringen dit hebben kunnen vaststellen is daarmee de oudste kunst van ons land thuisgebracht. De steen is uit een ongeschonden laag tevoorschijn gekomen. Een laag die 11.000 jaar geleden het laatst door mensenhanden is beroerd…”
               AO-Reeks nr. 919, 1961.

...

“  …Nobody will be surprised to hear that housewives work very long hours , and , in fact, the investigation revealed that they have an average working week of no less than 60 hours. On weekdays they spend just over nine hours, and on Sundays over four hours on domestic occupations. The working week of women with small children is partcularly long. Even when they are ill or on holiday, they frequently have to continue with their daily work. This situation can be compared to the working conditions of the profesionally engaged  population in the nineteenth century…”
                          The Announcer maart ’66.

...

“..Het idee om deze internationale fietsactie ‘Stap op Val af’ onder het Philipspersoneel te organiseren was er al een tijdje, maar toen professor Groenman het over een gemeentelijke fietsendienst had dachten we ~ nu moeten we het doen. Motieven zijn er legio. Ik vind het lollig dat ik de zaak mag organiseren. Het enthousiasme van de duizenden deelnemers en de aandacht daarvoor over de hele wereld is hartverwarmend..”

                                   Algemeen Dagblad en NTS-Journaal 10.03.1967.

...

Locker vervaardigde het script  voor de film “Water Supply” ten hehoeve van het Internationale Reference Centre  for Community Water Supply, bekroond tijdens een VN-meeting in Ottawa eind 1975.

...

Indonesian Observer 14-05-1988:

JAYAPURA (Antara):  ..A four-member team of the Inter Governmental Group on Indonesia (IGGI) from the Netherlands, led by 'revers locker', is currently visiting Irian Jaya for a-two-week observation tour, it was reported yesterday. The visit  of he team is to have a closer look at the development projects implemented in Irian Jaya...
Besides, the team will also examinate  the possibility of estending a larger assistance to the province...

...

            “ …The medium is the message. Nowhere is this old fashioned battle cry more apt than in he media coverage of the South. Many share a concern for the shortcommings of this reporting, both in its range and its depth…”
(een revers locker-fragment uit de speech van minister Pronk voor symposium In Other Words op 28-02-1991 in Scheveningen, waar journalisten uit Afrika en Nederland van gedachten wisselden over hun vak).

...

Jazeker, revers locker was wel degelijk belast met de opzet van , en verantwoordelijk redacteur voor,  het 14daagse blad Internationale Samenwerking, waarvan het eerste  nummer verscheen op 26 juni 1969. Hij hield dat een paar jaar vol.  Deze gratis overheidsuitgave was in de eerste plaats bestemd voor nieuws en achtergronden  over Derde Wereld-kwesties  en –ontwikkelingen voor degenen die beroepshalve of door persoonlijke belangstelling betrokken waren bij ontwikkelingshulp.

...

           Ter gelegenheid van het internationale  UNCTAD III-symposium in het Haags congrescentrum heeft  in opdracht van H.K.H. Prinses Beatrix en Z.K.H. Prins Claus de particulier secretaresse de eer revers locker , wnd. directeur-secretaris  a.l.l. van de commissie–Claus, uit te nodigen voor een ontvangst op donderdag 20 januari 1972 in Paleis Lange Voorhout.

...
 
                                                          21-09-‘91      Arab News:

                       The Netherlands, one of the world’s most generous aid donors, said yesterday it was slashing aid to fifteen developing countries because of budget cutbacks. New  aid programs will be suspended starting in 1992 to these countries, chosen on the basis of their human rights record  and other criteria, according to Development Cooperation Ministry spokesman revers locker. Revers locker estimated that the cutbacks will be worth tens of millions of Dollars. But despite the cutbacks, revers locker said his ministry decided to begin giving aid to Haiti because of moves toward democracy  in the Caribian Island nation….
...

“ …Training efforts should be particularly geared towards project beneficiaries in cperationand maintenance. As essential element of the reappraisal of projects called above will be a true two-way consultation with beneficiaries and a continuation of thes consultations during renewed inplementaion. Operation and mantainance arrangements  should be an integral part of the reappraisal process…”

 (Principle findings and recommandations of the joint donor evaluation of the Tanzanian labour-ontensie public works programme (ILO) , headed by ‘revers locker’).

...

          Vanaf 1992 wisselde revers locker bij Buitenlandse Zaken beleids- en managementadviezen af met papierschuiven,  reizen,  vergaderen, en memo’s schrijven in relatie tot WTO, UNCTAD, CCF en OECD. Eind 1999 werd het departement definitief van hem verlost.

-0-

 

                                   XOXOXOXOXOXOXO

 

Laatste tweets
voor niets

 contact: hedelepe@kpnmail.nl.

 

Week 26: Hoe moe van gedoe doet er niet toe.

 

Zondag 25/6:

~  Naïeve linkserigheid van boven vervreemdt de onderknuppels.                           

 

De expostrafaëlieten

verbeelden vervaarlijke tieten

als twee-eiïge bal

splitnippel en al

te wreed om ervan te genieten.


Zaterdag 24/6:

~  Er wordt teveel geluld zakken gevuld gesmuld en verhuld uit ongeduld.

 

Het steeds dichter

naderend

uitsterven

van de Afrikaanse olifant

wisten we globaal al

eind 1980

en de breder wordende

doodarme

onderlaag van de

plaatselijke bevolking

zal dat een zorg zijn

bij wel andere zaken

aan het hoofd

laat dan maar doen

die ziekenhuisbacterie

loog de entomoloog.


Vrijdag 23/6:

~  Een falende milieu-activiste doet haar hoop op de vaalt.

 

Op een hondsdraf

achter de wijven aan

tong op je navel

als dat je ogentroost

ben je 1000schoon

madelieveling

en dat alleen

omdat het mariakaakje

in de taliban is gedaan

lekker soppen

zolang amalia

nog niet

is gedrost.


Donderdag 22/6:

~  Menige rectificatie slaat op certificatie.

 

Er zit niets anders op

dan je te schikken in het comfort

van de opinievormer, cultuurkenner,

optimist en wereldverbeteraar

onder het genot van verdovend spul

hangend of vertrouwend op de bank

anders komt

verduiveld

het bordje

gestoord

in beeld

net goed genoeg.


Woensdag 21/6:

~  Meer illustratie fnuikt de leesconcentratie.

 

Nog zelfbewuster

Dan mijn halve zuster

Naast de liguster

Uit een cluster

Met een filibuster

In haar duster

Zulk minder gefrustrer

Maakt me geruster

Lees beruster

Of welluster

Ik lust er

Wel pap van.


Dinsdag 20/6:

~  Commercieel yanky-gedoedel spreekt uitsluitend hollands uitschot aan.


Eet smakelijk

is niet noodzakelijk

en staat voor akelig

hatelijk

of vermakelijk

het stilt de honger niet

zeker weten

genoeglijk

smakelijk eten

kun je

gevoeglijk

vergeten.


Maandag 19/6:

~  Slecht, slechter, door en door slecht; allerslechtst bestaat niet.


Stennis

waaraan ik wen is

die rond tennis

bij gebrek aan kennis

onder schennis

van weerbaarheid.


Het juiste antwoord

op die ongestelde vraag

ontgaat me ziekelijk

als maandverband

ongerijmd

onzindelijk

naar zede en snede

veroordeeld vanwege

schenderij

lees eerbaar rijmlarij

waarover niets

is gezegd noch verzwegen

geen letter meer

op papier te verkrijgen

of  zo nodig daaraan

toevertrouwd

achterhaalde

lariebiskwietjes

lege briefjes

voor de lange duur

van altijd.

  ===