boekenopener voor probaat schrijfwerk
Ziehier de sinds 2009 dagelijks aangepaste laat-ironische internetpost van scribent revers locker.
feuilleton

In deze linkerkolom wordt wekelijks een vervolghoofdstuk geplaatst  van revers locker's recente e-(mail)roman 'Over die schreef' . Voor korte samenvattingen van mijn zes e-(mail)romans en ander werk: klik op Categorieën en vervolgens op Voorpagina. Zie elders op Internet voor meer werk en/of persoonlijke info.

 

Aflevering 27:  

 

 

23.

 

Jasper had maar weer eens een ander genre geprobeerd.

‘Kijk er eens even naar.’ Hij gaf Rita een klemmap met losse vellen die ze tot dan nog niet had gezien. Rita begon direct te neuzen.

‘In de Verenigde Staten kwam vorige maand in een oplage van honderdtwintigduizend exemplaren een boek uit onder de titel "How to retire on a freighter". Dit handzame werkje bevatte een ruim honderd pagina’s volgehouden opsomming van alle toen bekende vrachtschepen met passagiersaccommodatie. Alfabetisch gerang­schikt, ingedeeld naar prijsklasse en aantal slaapplaatsen. In het geschrift stonden ook gegevens over vaarroutes en bestem­mingen.

De uitgave is vooral bedoeld voor alleenstaan­de ge­pen­sio­neer­den, die hun laatste levensjaren varend willen slijten. Verzekerd van avontuur, goedkoop eten en drinken, onderdak, aanspraak en verzorging. Zij verkopen hun spulletjes en zeggen hun vaste woonplaats vaarwel. Het enige wat ze in de gaten moeten houden is het tijdig regelen van een eventuele overstap maar een ander schip. Hun plunjezak met alle persoonlijke bezittingen wordt voor een hab­be­krats over­ge­bracht door een lokale scheepvaartagent.

Eens komt het eindbestemming: een gratis uitvaart. Met gebruikelijk uitgeteld ceremoniëel (één twee drie in godsnaam) wordt het stoffelijk overschot in zeildoek overboord ge­zet. Al­leen bij hoge uitzondering en niet te ver uit de kust kan zie­ken­huisopname een optie blijven. Maar kapiteins nemen deze maat­regel zelden omdat de vaargast tevoren schriftelijk vastlegt onder alle omstandigheden een zeemansgraf te prefereren. Uitgeleefd is afgedaan. Op­geruimd staat netjes. Eventuele nage­la­ten be­trek­kin­gen moet zoals het zo treffend in het boekje onder woorden is gebracht “ worden bespaard om algeheel overstuur als voortjakkerende zwakzinnigen in een race toch nog te laat bij intensive care aan te komen”.

Hoe saai dan ebt het voortbestaan weg van een bejaarde weduwe in haar Scheveningse visserswoninkje. De godganse dag zittend in de voorkamer. Haar hondje op schoot. Vergeten en verdrietig. Uitstarend naar de overkant van haar doodlopende steegje, net over de vetplantjes en de allang morsdode tierelantijntjes in de vensterbank heen. Eens in het jaar familiebezoek.’

Rita vond het wel gek. ‘Wat zal ik zeggen. Kek, maar een beetje lapidair zo. Niet – zeg maar - dichtbij genoeg. Het moet natuurlijk ergens inpassen. Ik zal eens een indeling bedenken’ beloofde ze tot Jasper`s afgrijzen.

Ze bladerde verder door tot ze bleef steken in kriebelig geschreven jeugdproza. Jasper wilde de map terugpakken, maar Rita trok met een nijdige beweging de handel naar zich toe.

‘Je vertrouwt me toch?’

‘`t Is allemaal niks’ bromde hij schouderophalend. ‘Overigens: die aula bestond echt. En ik was smoorverliefd toen. Lees het dan maar. Je wordt er niet vrolijk van.’

Maar Rita had zich al in de tekst vastgebeten:

‘....de aula volgepropt met ongemakkelijke klapstoeltjes. De lezing over god en gebod doodvervelend. De voordracht dreunt tomeloos en de spreker wiegt van heup tot heup alsof hij te lang zijn plas moet ophouden. De ­gewijde sfeer wordt voortdurend gekraakt door hinderljk gekuch en geritsel. Het laag binnenvallend zonlicht brengt, vervormd door smakeloos kleurglas, bundels fauvistische effecten langs de ooste­lijke wand tot leven. Maar de aandacht gaat vooral uit naar de open con­struc­tie van ­dwars­verbindingen, balken die de nok ondersteunen. Een lust voor bege­rige puberogen vormen ook de statige hanglampen aan belachelijk dunne, even lange draden.

Na ronduit vier minuten is het al zo ver. De verbeelding klapt de wanden uit tot speelde­cor en het kost weinig moeite om je na een luchtige sprong langs de licht slingerende lamp via één van de draden omhoog te werken. Het is verstandig om de dichtstbijzijnde draad te kiezen als beginpunt voor je plafondtoer. Dat stoort het minst. Het slingeren van de lamp en het lichte zwiepen van de draad dat je hindert bij het omhooggaan is tegen te gaan door eerst op de lampenkap te gaan zitten en tegenbewegingen te maken. De draad zou in je vingers kun­nen snijden. Met be­hulp van een droge zakdoek wordt dit voor­komen. Jammer dat José niet kijkt. Dit is het meesterstuk waarmee je indruk op haar maakt. Terug naar Ina Daman.

De hele open zoldering is speelterrein. Het balkenstelsel is zó bereikt. Je kunt net bij de dikke dichtstbijzijnde draagbalk komen. De omstrengeling daar­van is een weldaad voor je trillende armen. Het lauwe hout tegen je kin. Door de abrupte overgang naar de balk wordt de draad opzij getrokken. Je benen raken los en de lampen­kap schokt wild. Dubt nog even na.

Een koud kunstje om je op te trekken en je benen om de balk te slaan. Een prikkelend gevoel in je onderbuik. Even heen en weer zwiepen om bovenop de balk te komen. Kruipend naar de kruising weet je je veilig. Je fantasie lacht de spreker uit. Even op adem komen. Nie­mand heeft gereageerd. Helaas ook José niet.

Je benen zijn goede gangmakers om al slingerend naar de volgende balken over te wippen. Ter afwisseling verzin je een partijtje solohockey. Een bal en een stick kun je je altijd wel indenken. In een minimum van tijd ben je verwoed bezig en in het spel verdiept. Het grootste probleem is het vinden van een vijandig doel. Dan nog de twijfel of je nou hebt gescoord of niet. De bal blijft alsmaar op de doellijn hangen. Er is geen arbitrage om het verlossende woord te spreken. De bal komt ongenadig terug en je moet snel reageren en goed in even­wicht blijven om de volgende scorepoging te kunnen wagen. Missers zijn fataal. Nog erger is dat de bal mees­tal aan je stick blijft kleven. Daarom neem je je toe­vlucht tot slim opdrijven tot vlak voor het hok.

Geen reden tot juichen want je strandt keer op keer vroegtij­dig op niet traceerbare obsta­kels. Het doel blijkt zich bij nadere waarneming reglementair met z’n kont naar het speelveld te hebben ge­keerd. De ontwijkende doelpalen keren elke poging om door te dringen.

Tenslotte smijt je bal en stick uit wanhoop naar beneden en zint op iets anders. De stick is een bijl. Je haalt hem zelf met doodsverachting uit het smalle gangpad op. De spectaculaire klim her­haalt zich. Niemand die het ziet.

Na het bedenken van een aanvaardbare procedure hak je met geluidloze slagen op de dichtstbijzijnde balk in. De spaanders vliegen in het rond en dwarrelen omhoog. Verza­melen zich in de nok. Door­gaan. Hoe dieper de kerf hoe moeilijker vorder je. Uiteindelijk is de eerste balk doorgehakt en je verwacht met spanning de ineenstorting van het ge­bouw. Je zet je schrap maar het bedoelde effect blijft uit en je moet aan de gang met de vol­gen­de balk. En verder als er nòg niets gebeurt. De twaalf­de en laatste balk hangt er tenslotte ontdaan bij.

     Geen resultaat.

Het dilemma tussen woedend blijven zitten en je verzekeren van je eigen veilig­heid verlamt je. Maar niet lang. Je kiest voor het laatste want je weet maar nooit. Je hakt een gat in het dak en werkt je naar buiten. Wijdbeens ga je boven op het hoogste punt midden op het dak staan. Je haren worden platgeblazen door een stevige bries. Het begrip ‘bries’ hoort bij deze situatie. Je ploetert verder en de leitjes spatten in stukken naar beneden. Ze zetten zich af tegen de dakgoot en tippen dan met een boogje naar de straat.

Ook met het interprete­ren van de notenbalken beneden gaat het inmiddels mis. De orga­nist van dienst raakt verstrikt in zijn interludium van fugatische variaties op het thema van het opgegeven lied. Hij loopt vast in eigen transponaties en verslikt zich in kwasi-eigentijdse atonale loopjes. Alles wat klassiek-modern was klonk voor de leek toch al vals. Geen mens die dat opmerkt behalve jij.

Als het dak het uiteindelijk begeeft besef je dat je dat nog niet eens zelf hebt veroorzaakt. Het gemene kraken van de constructie wordt pas tot een versnelde ­mas­sa­le val tussen twee bijlslagen in. Je valt mee, en weer ondergaat je onderbuik die aangename gewaarwording. Alle opgeblazenheid valt weg.

De lezing is beëindigd. Je neemt vóór het slotwoord dat je voelt aankomen ( de spre­ker hijgt ernaartoe ) nog gauw de gelegenheid waar om het gebouw weer op orde te denken. José is er nog. De volgende keer toch maar weer slagwoorden in de preek turven.‘Wat je als kind al niet hebt moeten meemaken’ brengt Rita  medelijdend uit. ‘Ouwerwets degelijk zal ik maar zeggen. Alleen; vergeet het maar. Het pakt niet meer. Achterhaald, brave borst. Biesheuvel, ’t Hart, Wolkers, Siebelink en al die andere ex-gereformeerde broeders zijn je al ver voor gegaan. Ik kick er niet op, laatstaan een vreemde. Het is onverkoopbaar. Kansloos dus. Je moet meer de populaire fluim uithangen. Uitkomen. Laat ik het zó zeggen: een schrijver wordt bekend en beroemd door wat er over hem wordt geschreven en niet als logisch gevolg van wat er door hemzelf is opgetekend.’ En ze dacht: veel te vroeg overgeleverd aan het proces van totale vereenzaming. Dat spreekt eruit. Toen al in zichzelf gekeerd. Mensenschuw, rancuneus en wereldvreemd. Dat hij zich zo nog heeft kunnen beredderen al die tijd.

Het werd haar steeds duidelijker hoe hij zich onomkeerbaar had vastgewerkt. Ze werd er kittelorig van, en haar middageten kwam ervan terug. Het was vechten tegen de bierkaai, maar ze piekerde er niet over om haar strijd op te geven. De hang naar positief resultaat werd alleen maar groter.



==


Peyton op 25-03-2014 10:10: 
Thank you for the sensible critique. Me & my cousin were just preparing to do some research on this. We grabbed a book from our area library but I think I learned better from this post. I’m very glad to see such fantastic information being shared freely out there…

kaatje wharton op 31-07-2010 12:24 via, http://chalkpoetry.blogspot.com/ :
tot bij jou geraakt, leuke blog
krijt je jouw commentaar eens voor ons dan krijgt die zijn eigen plaatske?
dank je
ik kom hier zeker terug
kaatje.

 

<<<<<<<>>>>>>>>  <<<<<>>>>> 


                                   XOXOXOXOXOXOXO

 


Laatste tweets
kwasi gedateerde dada

 

  

Contact: hedelepe@kpnmail.nl

 

Week 33: Het handelsblad heeft de Nrc definitief verdrongen.

 

Zaterdag 18/8:

~  De doofpot is door de kerk.

 

Het is mij verwerpelijk ontschoten

Waarom die opgeschoten meid

Geworpen kreeg in haar schoot

Waarmee zij zelf al had geworpen

Om zo aangeschoten voorwerp te worden

Daar schoot ze niks mee op

Zij liet derhalve de schoot maar vieren

Met z’n zessen

Bij het schootsveld te water

In ontwerp verschoten van kleur

Voelbaar afgeschoten

Onderworpen

Door-, voor-, noch ingeschoten

Ander onderwerp.


Vrijdag 17/8:

~  Zo’n ei-pet valt over de oren. Het wordt weer tijd voor i-mutsen. 

 

Dichter aan huis

rijmt per abuis

dichter op til

maakt geen verschil

dichter met pech

is goed op weg

dichterbij

volgens mij.

 

Onder de pressie

van likmevessie

woekert agressie

ter kulsessie

over depressie.


Donderdag 16/8:

~  En zelfverkrachting dan.

 

Waar mijn predikaat

voor staat

komt te laat

aan de praat

voor de baat

scheef zo die gaat

onder de maat

van de graat

als vuile vaat

voor de draad

gesmaad

en gehaat

door de straat.


Woensdag 15/8:

~  De heersende lijstjes- en prijsjesjournalistiek gaat helemaal goed komen.

 

Dag des Heeren

niks bekeren

en dus geen gedonder

het kan zonder

wondervlonder

hoger sferen opgebonden

inclusief vergeten zonden

pierlali

paarlila

zo nabij

de hemel bla.


Dinsdag 15/8:

~ Pummel boekt lummel danwel hummel.

 

Als twee kleren

samenzweren/

galop peren

is dat heel bijzonder

daar vanonder

boven wonder

hoe die peren onomwonden

zwerend masturberen konden

bigamie

ha die ja

hond erbij

en die beet erna.


Maandag 13/8:

~   Uit mededogen met sukkels krijgen nu ook brutale voetgangers van rechts voorrang.

 

Liever een verlopen stadsproleet

dan een dorpspoeet

als universeel asceet

verkleed

tot ruraal urbaan anorgane onheilsprofeet

zonder planeet

of misplaatste komkommereet

die van geen wanten weet

een behaarde neet

die badend in zijn zweet

zichzelf  compleet ontleed

concreet ontbeet

wie weet

wat heet.


Zondag 12/8:

 ~  Waar slaat dit nou weer op.


Brexit hupsakee

maybe May-day

hay hay

mayfly/-hem ojee

so to say

ray

gay okay

don’t pray

no pay

take it away

this endless claybay

lay out

dus o nee.

 


===